Apotheek frustratie.


apotheek

Ik moest weer eens medicatie halen voor mijn lief. Gelukkig is de apotheek op loopafstand van onze woning. En vol goede moed loop ik er altijd weer heen. Telkens opnieuw hopend dat ons (keurig op tijd) bestelde recept klaar zal liggen. Opnieuw stond ik daar. Dit keer niet met ingehouden tranen.

apotheek

Nachtenlang waken.

Inmiddels lijk ik haast wel een volleerd verpleegster. Ik zet nu reeds een jaar, wekelijks de medicatie uit van Vic. En ik kan je zeggen: ik zag in het begin werkelijk door de bomen het bos niet meer. Met behulp van een spiekbriefje deed ik alles in de pillen- planner. Nu ken ik alles uit mijn hoofd. Ik weet precies welke medicatie hij op welk tijdstip behoeft. En ik hou uiteraard stipt in de gaten, wanneer iets aangevuld moet worden. Victor bestelt deze dan op de locatie waar hij zijn therapie volgt. Het ging al vaak mis, het afgelopen jaar. Dan bestelden we een heel belangrijk medicijn. En stond ik braaf op vrijdagavond na mijn werk, op de stoep van de apotheek. ”Sorry, we hebben geen opdracht ontvangen,” werd er dan gezegd. Daar stond ik dan: zonder medicatie. Ik ben dan ook heel vaak, heel Naar mijn weekend in gegaan. Het is namelijk ronduit gevaarlijk om ineens met dergelijke medicatie te stoppen. Je kunt zelfs een insult krijgen. Nachtenlang lag ik wakker, hierbij steeds opzij kijkend. Wakend. Echt, de beste mensen weten niet wat het doet. Zowel met de patiënt zelf als partner van. De verrekte medicatie-taferelen hebben me een hoop kopzorgen bezorgd, naast al de aanwezige stressoren van de aandoening zelf.

Ik voel me even dat wrakje.

Vandaag loop ik de ‘gezellige’ apotheek binnen, welke mij inmiddels zeer tegenstaat. En al snel word mij duidelijk, dat er slechts één recept binnen is. De uitermate belangrijkste van de twee die ik bestelde, blijkt er niet te zijn. Waarop ik zeg: ”Dat klopt niet! Ze hebben het wéér fout gedaan. Hij heeft zijn medicijnen echt nú nodig.” Ik kook van binnen en vraag me terecht af, hoe het komt dat er zo slordig wordt omgegaan met een patiënt. Waarom is er geen sprake van zorgvuldigheid bij nijpende zaken? De apothekersassistent kijkt nog eens op het scherm van haar pc en zucht. Blijkbaar vind zij dit al net zo onzorgvuldig. Ondertussen zijn er tranen over mijn wangen gedruppeld. Van kwaadheid. En uit angst dat ik geen medicatie mee zal krijgen. Ik voel me even dat wrakje, van een poos geleden. Toen ik zwaar overspannen was door de situatie. Op dit soort momenten komt alles even omhoog. De mevrouw kijkt weer op van haar scherm. Ze deelt me mee, dat ze nog even achter kijkt. Misschien ligt daar nog iets. Mijn tranen zijn haar niet ontgaan, want ik zie hoe ze naar me kijkt. Ik voel me best opgelaten daar. Tussen alle andere mensen. Met de sjaal van Victor, die ik draag, droog ik zo onopvallend mogelijk mijn tranen. Ik wil niet dat anderen me nu zo zien. En gelukkig komt de dame aangelopen, met dat wat ik wil. De boosheid is weer gekanaliseerd. Mijn ooghoeken nog nat. Op de parkeerplaats wordt ik begroet door de buurman, die ik eerst amper herken. En welke ik vervolgens beantwoord met een verontschuldigende ”hallo”. Dan loop ik naar huis en ga medicatie uitzetten. Liefs Cynthia.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

6 Comments

  • Bonsje Kraaij-van den Berg

    14 november 2016

    Wat een gedoe en wat slordig! Bij mijn vorige apotheek gingen ze daar wel heel fijn mee om trouwens. Als het recept niet goed doorgekomen was bij hun maar ze wel de noodzaak zagen kreeg ik genoeg pillen mee om het weekend over te komen en dat trokken ze dan van de hoeveelheid af als het recept wel goed doorgekomen was. Zo zat ik nooit zonder en konden zij het verantwoorden. Ze weten immers wel dat je dit medicijn gebruikt!

    Reply
    • Cynthia

      14 november 2016

      Inderdaad Bonsje. Wat fijn dat ze er goed mee om sprongen in jouw geval! Gelukkig handelde deze assistente dit probleem netjes af. Maar als het niet op voorraad ligt, heb je echt een probleem.

      Reply
  • Marieke

    14 november 2016

    Lekker dan! Juist artsen en apothekers zouden toch moeten weten dat medicijnen van levensbelang kunnen zijn! Maar herken het wel, zo hebben wij ook al menigmaal voor niks bij de apotheek gestaan voor de medicijnen van mijn man 🙁
    Dikke knuffel voor jou!

    Reply
    • Cynthia

      14 november 2016

      Ah lief, je knuffel. Ik vraag me ook steeds af waar de fout nu precies ligt. Wordt het niet juist doorgegeven?! Confused. Dikke knuffel terug voor jou!

      Reply
  • Naomi

    14 november 2016

    Ahh wat ontzettend zielig! Ik was echt met medelijden bewogen toen ik jouw blog zat te lezen, ik zie het zó voor me, hoe je daar staat als een hoopje ellende 🙁 Vreselijk dat het vaak zo moet gaan zeg ‘-( Gelukkig is t goed afgelopen!! Love you sis!

    Reply
    • Cynthia

      14 november 2016

      Niet zielig hoor Naoom, no worries. Hooguit erg stressvol steeds. Maar lief, je reactie! Dank je wel. ❤️❤️

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg