Blèrend door de polder? Check!

door

Blèrend door de polder, wie had dat gedacht? Toen ik vandaag optimistisch begon aan mijn run. Vanmorgen ben ik dus gaan rennen en voor het eerst sinds lange tijd voelde het weer een keer goed. In mijn hoofd én in mijn lijf. Alles klopte deze morgen. Ik had het gevoel dat ik had gewonnen! Een waar ‘overwinnings-gevoel.’ Het voelde goed, ik was blij en ik groette iedereen express uitbundig. Gewoon vanwege mijn goede humeur! En ik doe dit normaal ook vaak, om te zien hoe mensen hierop reageren. Eigenlijk reageert men altijd heel positief. Ik hoefde dit vandaag overigens niet eens te doen; als vanzelf lachten mensen mij toe en ik besefte dat ik mijn gemoedstoestand ook daadwerkelijk uitstraalde.

door

Door met open armen de zon te begroeten, zag ik er enigszins ‘weird’ uit..

Wat betreft hardlopen, ervaar ik altijd, dat ik 9 keer slecht loop en 1 keer goed. Het is dan ook flink doorzetten en afzien voor dat ‘ene keertje goed lopen.’ Vandaag was het dus zover en gestaag liep ik door de polder en het park. Ik voelde de zon op mijn lijf. En ja, ik ben soms een beetje apart, maar letterlijk met open armen begroette ik, al rennend, dat gele ding, daar ergens in de lucht. Het zal er misschien een beetje ‘weird’ hebben uit gezien, maar wat zou het?! Het leven kan héél mooi zijn en áls je je daar even goed van bewust voelt, geef er dan gerust aan toe. Toch?

door
Ik had dus Vic zijn telefoon meegenomen en beluisterde zijn muziek. En hoe muziek me tot in het diepst van mijn ziel kan raken, zou ik ook nu weer ervaren. Ik hoorde plots een nummer dat recente herinneringen boven bracht. Spontaan kwamen daar de tranen. Blèrend liep ik daar ineens door de polder en weet je? Het kon me geen reet schelen. Eigenlijk voelde het wel bevrijdend, dat ik het gewoon durfde te laten gaan. Het interesseerde me ook niet of er andere mensen liepen. Het hoorde gewoon eventjes bij me en het kwam!

door

En zo spontaan als het daar was,verdween het ook weer. Met de tranen nog over mijn wangen,  rende ik een passant voorbij en ik zag dat hij het opmerkte. ‘So what?’ dacht ik. ‘Ik ben maar een mens, robot ben ik lang genoeg geweest.’ Of althans, ik heb me altijd erg groot gehouden en dat wíl ik niet meer. Sterker; ik kán het niet meer. Ik rende vervolgens verder door weidse velden en besefte ineens hoe rijk ik was. Mijn benen hadden de kracht me te laten rennen, mijn psyche had me over de drempel geholpen en ík was sterk genoeg gebleken om daadwerkelijk te gaan. En hardlopen bied mij de mogelijkheid om dat lachend, huilend, springend, of hoe dan ook te kunnen doen. Dat is in de sportschool wel even anders.. Hardlopen biedt dan ook in dít opzicht vrijheid.

door

Heb jij je ook weleens in het openbaar, zo laten gaan? Of rust er voor jou (nog) een géne op? Laat het weten in de comments! Greets Cynthia. 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

6 Comments

  • ilona jantz

    23 juni 2016

    mooi ga zo door dikke knuffels

    Reply
    • Cynthia

      23 juni 2016

      Dank je wel!!

      Reply
  • Jacqueline van Prooijen

    24 juni 2016

    Waarschijnlijk ook doordat je beweegt (en duh, de muziek) kwam er een hoop los! Ik merk dat als ik me inhoud dat het tien keer erger is. Dus:
    Ja hoor, wel een paar keer gebeurd! Ik kan me niet inhouden. Mensen laten je toch wel met rust, zonnebril op en gaan. xxx

    Reply
    • Cynthia

      24 juni 2016

      Precies, als je je ertegen verzet, lijkt het alleen maar harder door te zetten! Laat maar komen, die tranen!

      Reply
  • Ilse van Kreanimo

    25 juni 2016

    Oh dat kan best wel eens gebeuren ja! 🙂

    Dat hardlopen ervaar ik ook wel zo: afzien – afzien- afzien en dan ahhhhhhhh wat loop het héérlijk vandaag!

    Reply
    • Cynthia

      25 juni 2016

      Grappig dat je dit herkend! En dan is die ene goede keer rennen, al die zware keren waard. Dubbel en dwars!

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg