Blogposts die je Nooit zal publiceren. 

blogposts

Ik ben soms boos. Ronduit gefrustreerd, machteloos en verdrietig. Jullie mogen het eerlijk weten. No secrets at all About that. Vaste lezers weten wat er speelt in mijn leven. En als het weer eens zover is ga ik schrijven. Of Bloggen specifieker gezegd. Vandaag dus ook! Zoals ik als jong meisje ooit mijn dagboeken vol-pende, verschijnen deze nu online in de vorm van blogposts. En vaak belanden de artikelen die heel heftig zijn op de afdeling concepten. Ik gooi alles eruit. Schreeuw, jank, vloek. (In mijn hoofd vaak overigens.) Bal mijn vuisten. En ik blog. Het is mijn uitlaatklep geworden. Ik ga echt helemaal los op de toetsen van mijn bord. Ik tik tot ik een ons weeg over alles wat ons overkomen is en vervloek het. Soms maak ik er écht een werk van. Dan wordt het een oorlogsstuk. En vraag ik me af waarom? En hoe verder? Hoe serieus verder? Want soms ben ik de wanhoop nabij. Dan knijp ik mezelf in de arm. Is het echt waar? Maar dán besluit ik dat het beter is om deze posts nooit te zullen publiceren.

blogposts

Blogposts en concepten.

Veel details blijven in de concepten staan. Die zijn dan weer té gedetailleerd. Dát gaat me iets te ver en dat wil ik dan weer niet. Er zijn slechts enkelingen in mijn zone die alles weten. Concepten gebruik ik weer om mezelf uit de shit te schrijven. En het helpt. Ik ben weer even opgelucht. Maar de gepubliceerde stukken leveren me ook enorm veel op. Hierin beschrijf ik globaal wat er gaande is. Concepten echter, blijven opgeborgen voor mezelf. Ik kan ze niet publiceren. Ze zijn gewoon té.

Blogs over niets anders dan positiviteit.

Bloggers die fladderend schrijven over positiviteit. Natuurlijk vind ik dat ontzettend leuk en positief. Ik zou zelf ook niet anders willen hoor. Maar dán de ergernis van dergelijke bloggers. Ik lees weleens stukken van collega blog-sterren. Dat ze het niet waarderen als anderen over persoonlijke kwesties schrijven. Stiekem steekt me dat enorm. Ze zouden eens moeten meemaken wat ík meemaak. Denk ik dan. Dan lullen ze wel even 180 graden de andere kant op. Zouden zij dan nog zo positief in het leven staan als ik inmiddels (gelukkig) weer kan? Ondanks alles? En vooral: zouden ze nóg alleen maar over leuke dingen schrijven? Eerlijk gezegd denk ik van niet. Om te verwerken, moet je delen. Daarom: ik blog thank-god lekker over dát wat mijn gevoel goed doet. En vooral over wat mij op weg helpt. Tot een bepaalde grens dan natuurlijk. Die vrijheid heb ik. En sommige posts? Ja die blijven gewoonweg staan op de afdeling concepten. Heb jij ook zulke Posts in de concepten staan? En overweeg je ze ooit te publiceren ? Vast wel! Ik heb toch wel een aantal grensoverschrijdende dingen in de wachtrij, welke ik enigszins overweeg online te gooien. Maar óf ik dat ooit zal doen?… X Cynthia.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

2 Comments

  • Esther

    16 september 2016

    Heel herkenbaar en weer mooi verwoord lieverd.
    Boos zijn is goed en lucht op om vervolgens je schouders te rechten met je neusje in de lucht en een een mooie glimlach te toveren! Dikke kus lover you

    Reply
    • Cynthia

      16 september 2016

      Helemaal waar!! Het heeft een opluchtend effect. Love you en bedankt voor je reactie! ❤️

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg