Browse Category: Genieten van ‘eenvoud’

Kindertijd: vragen met een omweg..

omweg

Ken jij het nog van vroeger? Dat je je vader of moeder iets wilde vragen, maar het eigenlijk niet durfde? Omdat het je ouders het geld zou kosten, wat ze op dat moment eigenlijk niet hadden? Ik kon er een houtje van. Ik wilde iets dan zo graag, dat ik het ‘vermomd’ besloot te vragen. Met een omweg. Ouders hebben bomen. Met geld eraan. In een kinderbrein dan.. Alles dat je eet is gratis en als je iets wilde, dan was het plop: en het verscheen. Ergens wist ik heus wel dat het niet gemakkelijk was. Natuurlijk ving ik weleens wat op. Wat wil je ook?! Mijn vader was eenverdiener én vader van vier. Maar toch. Ik wilde soms zo graag iets.  Continue Reading

Het lekkere wijf gevoel!

gym-room-1178293_960_720

Er zijn verschillende dingen, waardoor ik mezelf goed kan laten voelen. Welke bijdragen aan mijn gevoel van eigenwaarde. Iedereen kent het gevoel wel: je vangt even een glimp van jezelf op en denkt: hehe, best ok! In tegenstelling tot andere dagen, dat je iets heul anders ziet. Over één van deze bijdragen, vertel ik je vandaag: namelijk sport. Al loop ik momenteel weer wat minder hard: op mijn zolder gaan de workouts gewoon door. Ik heb sinds een paar jaar een heel mooie fiets staan, welke ik eens kado heb kregen van Vic. En al die jaren is deze in gebruik. Met ups en downs, dat wel. Momenteel is deze dus in de up-fase en weet het me een heel goed gevoel te bezorgen.  Continue Reading

Ik voer mijn man kattenkruid.

man
Mijn man heeft een dusdanig sterk vertrouwen in mij, dat hij alles van mij aan zou nemen. Ik verzorg onder andere elke dag zijn vitaminen, welke hij nu zo hard nodig heeft. Laatst maakte ik een (gelukkig niet ernstig) foutje waar ik heimelijk om heb kunnen lachen. En vandaag deel ik het met jullie. Continue Reading

Een onsje glimlach & een grammetje groet. 

glimlach

Hoe vaak gebeurt het jou? Dat je op straat loopt en iemand je aankijkt met een glimlach op het gezicht? Of je zelfs begroet? Ik persoonlijk, merk dat mensen zo opgaan in de drukte van elke nieuwe dag, dat ze zich soms niet eens bewust zijn van anderen om hen heen. Laat staan dat er ruimte is voor een blik. Ook mezelf weet ik erop te betrappen, wanneer ik weer eens gehaast ben op weg naar mijn werk. Maar áls ik dan zo’n bijzonder verschijnsel ervaar (want zo zou ik het haast wel noemen), dan raakt het me. Het kan zelfs mijn zwartste moment doen stralen.   Continue Reading


Volg

Volg