Gastblog van mijn man, Victor.

 

gevecht

Klik hierop voor muziek.

Zoals ik in mijn vorige post aankondigde, bij deze een gastblog van Victor. Na meerdere verzoeken van mij aan hem, is hij nu eindelijk in staat geweest een post te schrijven. Een moment uit het leven van mijn lieve man en zijn gevecht tegen Complexe PTSS. Dank je wel liefste Vic.. 

Zoveel levens die door mijn vingers zijn geglipt. Het is er koud, duister en eenzaam. In mijn hoofd regent het altijd! Nooit eens de warmte van een zonnestraal. Ik sta bovenop een half ingestorte brug. Mijn blik daalt af naar beneden en ik aanschouw de kilte van een donkere vallei. Ik zie niets anders dan vervallen graftombes, kruizen en een kerkje. De doden en half doden kijken naar mij omhoog. Heel zachtjes en teder wenken zij mij. ‘Kom! Kom maar!’ Fluisteren ze zachtjes. Hun fluwelen woorden, zachtjes meegedragen door de wind, maken mij kalm en trekken mij naar hen toe. Ik baan mij een weg door het moeras, langs alle lijken. Vreemd genoeg zijn het geen onbekende gezichten die mij aankijken. Het zijn allemaal bekenden die ik in de loop van mijn leven en in mijn loopbaan ben tegengekomen. Mannen, vrouwen en…..kinderen, waarvan ik hen het leven niet heb kunnen redden. En ja, zelfs de gezichten van mijn innig geliefde broers. Zoveel levens die door mijn vingers zijn geglipt; zoveel schuldgevoelens. De last op mijn schouders voelt zwaar. Ik neig te verdrinken. Ik voel hun handen op mijn schouders, alsof ze liefkozend willen zeggen: “het is goed zo. Je bent er. Jouw plekje is gereserveerd, kom tot ons”. En opeens zie ik daar mijn laatste rustplaats. Eindelijk Rust! Ik wil het zo graag; rust. Ik wil zo graag slapen. Maar plots denk ik: Nee, nu nog niet. Blijf vechten voor je gezin. Vecht! Vecht tegen die orkanen in je hoofd die je telkens weer doen vergeten wie je ooit was. Vecht tegen die hallucinaties waarbij het voelt alsof je dagelijks door iedereen en alles aangevallen wordt. Vecht tegen de paniekaanvallen, en leer de woedeaanvallen te kanaliseren die door immense pijn en verdriet veroorzaakt worden.

moeras1

In de verte hoor ik de lieve stem van mijn vrouw Cynthia. Zwemmend probeer ik de overkant te bereiken, maar de doden worden brutaler en sterker. Ik word overvallen, ze trekken mij het moeras in terwijl ik met alle kracht boven water tracht te blijven. Ik krijg water in mijn longen en moet braken. Ik schreeuw, ik schop om me heen en ik vloek. Maar tevergeefs…. In de verte hoor ik een lieve stem. Het is de stem van mijn vrouw Cynthia. De vrouw waar ik zielsveel van hou. Zij probeert mij wakker te roepen, maar dat lukt haar niet. Ik probeer met alle kracht dichterbij haar te komen, haar vast te houden, haar te zeggen hoeveel ik van haar hou. Ik probeer haar om hulp te vragen. Maar dat gaat niet. De tegenkracht is te groot. Ik besef dat ik niet dichter bij haar zal kunnen komen. Niet nu, niet op dit moment. Totdat dit alles is overwonnen, blijft deze afstand in stand. De tranen rollen over mijn wangen, ze smaken metaalachtig en zijn roodgekleurd. Ik besef dat dit tranen van bloed zijn. In mijn hoofd regent het weer. Nu regent het bloed. Ik houd mijn handen voor mijn ogen en zie het bloed langs mijn handen stromen.

man-1394395_960_720

Ik besef dat ik weer een nachtmerrie heb gehad. Plotseling zie ik een zonnestraaltje in mijn ooghoek en langzaam wordt ik wakker. Heel voorzichtig kijk ik om me heen, want weet ik veel waar ik nu weer ben? Ik zie een wekker, het is 04.30 uur. Ik besef dat ik in mijn slaapkamer ben en dat ik weer een nachtmerrie heb gehad. Ik hoor mijn vrouw met een oververmoeide en huilende stem zeggen: “Vic, ik ben de hele nacht wakker geweest. Jij ging zo tekeer en ik kreeg je maar niet wakker. Ik was zo bang, ik dacht dat je stikte en op een bepaald moment stopte je met ademhalen; je haalde gewoon geen adem meer Vic. Ik heb je beetgepakt en wakker geprobeerd te schudden, maar je werd NIET wakker”. Ik besef dat ik haar stem in mijn droom wel degelijk gehoord heb, maar mijn nachtmerries gaan zo diep dat ik er moeilijk uit kom. “Hoe houden we dit allemaal vol? Het is zo zwaar allemaal. Ik moet ook nog eens naar mijn werk zometeen”, zegt ze. Met een enorm schuldgevoel, ernstig verdwaasd en volledig uitgeput loop ik zonder antwoord te geven naar beneden. Ik neem plaats op de bank. Daar blijf ik de komende uren zitten tot de kinderen en mijn vrouw naar beneden komen. Ik ga rechtop staan, recht mijn schouders en probeer een glimlach tevoorschijn te toveren. Ik knuffel mijn kinderen en kus mijn vrouw en toon  hoeveel ik van ze hou. Ik speel met ze, overlaad ze met positiviteit en mijn mooie dames lachen breeduit. Mijn hart vult zich met liefde. Met mijn vrouw probeer ik te praten, soms moeizaam en gepaard gaand met gecompliceerde discussies. Maar altijd met een luisterend oor naar elkaar. Zij weet hoe zwaar ik het heb en andersom. Maar alles vertellen doe ik nog steeds niet. Ik probeer de situatie leefbaar te houden voor mijn gezin. Ik probeer de dagelijkse dingen te blijven doen, leuke dingen, ik lach en speel met de kids, ik doe het huishouden. Ik pak mijn tas in en vertrek richting therapie, of ga de hond uitlaten. Echter telkens weer, met een niet aflatend gevoel dat men mij nooit echt zal kunnen begrijpen. Want er is zoveel wat ik niet kan zeggen. Ik ben namelijk bang voor de enorme consequenties voor mijn gezin, mijn carrière, mijn leven. Voor alles. En waar moet ik beginnen? Waar moet ik eindigen? Laat ik nu maar zeggen dat het schrijven van deze post een goed begin is.

Ik heb er geen vat op. Het overvalt me.. CPTSS is een oorlog in je brein. De vijand is fenomenaal sterk, geruisloos, meedogenloos. Het kruipt in je, vreet aan je. Ik heb er geen vat op. Het overvalt me.. Eenmaal geïdentificeerd is hij ook moeilijk te bestrijden, want hij zit in jou. Maar ik ben vastbesloten hem te verslaan. Ik sport wanneer het lukt. Maak mijn eigen plan van aanpak. Met blind vertrouwen in mijn vrouw en haar liefde, heb ik er goede hoop op deze ziekte de baas te worden. Ik vecht terug..

Ik wil mijn geliefden inzicht geven. Veel dank aan mijn lieve meissie Cynthia en aan alle lieve mensen die ons steunen. In woord en daad. Voor hen deze post. Ik wil mijn geliefden een kijkje in mijn brein gunnen, zodat ze mij beter kunnen begrijpen. Dit is slechts het topje van de ijsberg. Echter verwacht ik van niemand medelijden, want ik ben en blijf die vechter! Wat ik vraag is inzicht in wat mensen met PTSS en hun geliefden moeten doorstaan. Niemand heeft hierom gevraagd!

Bedankt dat jullie de moeite namen mijn post te lezen.

Veel liefs,

Victor.

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

35 Comments

  • ilona

    31 juli 2016

    pppfff heftig maar zo goed van je om het op te schrijven hoop dat andere hier door meer begrip krijgen waar jullie als gezin door heen moeten samen sterkte voor jullie allemaal jullie kunnen het dikke knuffels voor jullie

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Dank je wel Ilona, voor je lieve reactie. Knuffels terug voor jou terug. X

      Reply
  • Jacqueline van Prooijen

    31 juli 2016

    Veel licht en liefde, ik denk heel veel aan jullie. Je bent sterker dan je denkt, je wordt flink op de proef genomen. Hopelijk is het van een snelle voorbijgaande aard. Dikke knuffels voor jullie.

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Dank je wel lieve Jacq. Ik ben heel trots dat Victor zo open heeft geschreven. Hij is een sterke man. X

      Reply
  • Bonsje

    31 juli 2016

    Hey Vic, hier een ervaringsdeskundige die genezen is. Keep your head up, je komt er echt uit. Ik heb veel gehad aan emdr-therapie. Ik weet niet wat jij moet doorstaan, wat je schrijft is heftig. Heel erg veel sterkte, moed, overlevingskracht en beterschap gewenst.

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Wat klinkt dit bemoedigend. Dank je wel voor je bijdrage Bonsje. Heel fijn. X

      Reply
  • Miekje

    31 juli 2016

    Woorden ontbreken………

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Wat mooi.. Dank je Miekje. X

      Reply
      • m

        31 juli 2016

        liefs Annemieke P

        Reply
        • Cynthia

          31 juli 2016

          Veel liefs terug! Sterkte ook voor jullie. X

          Reply
  • Danielle

    31 juli 2016

    Jee wat heftig moet dit voor Victor, maar ook voor jou en de kinderen zijn. Prachtig opgeschreven heb echt kippenvel! Ik wens Victor heel veel kracht toe om hier tegen te vechten! En wens jullie allemaal heel veel sterkte xxx

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Dank je wel Danielle, voor je begripvolle en lieve reactie. Het doet ons erg goed! X

      Reply
  • Erwin

    31 juli 2016

    Je bent en blijft die vechter! Goed dat je dat weet, je bent in dat opzicht iemand waar ik naar opkijk,
    ondanks de situatie nu
    Je bent familie en we houden van je jongen, blijf vechten want ik vertrouw op jou
    We zijn in zekere zin op afstand nu maar altijd dichtbij, onze tijd komt weer als de tijd er voor is
    Schrijven gaat je goed af, als dat enige verlichting geeft doe dat vaker!

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Lieve Erwin, jou woorden doen goed.. Het geeft ons kracht en sterkt ons echt. We houden ook van jou en van velen anderen. En we blijven vechten voor wat we waard zijn.

      Reply
  • Manuela

    31 juli 2016

    Wauw wat goed dat je dit zo kan delen. Maar wat heftig zeg. Ben er stil van. Blijf vechten hoor. Je bent het waard.

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Zeker weten, dat we blijven vechten!! Bedankt voor je lieve woorden. Xxx

      Reply
  • Cynthia

    31 juli 2016

    Lieve liefste. Nog even een reactie van mij aan jou. Ik lees net nog even je post door, na deze al tientallen malen te hebben gelezen. Wat een respect heb ik voor je. Je draagt alles zo knap! Je bent en blijft mijn sterke Victor. Ik hou van je, met elke vezel in me. ❤️

    Reply
  • Wendy

    31 juli 2016

    Stil, zoekend naar woorden, brok in mijn keel, tranen over mijn wangen, wat een enorm respect voor jullie….♡♡♡♡

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Wat een mooie woorden. Dank je wel Wen. Xxx❤️

      Reply
  • Cynthia

    31 juli 2016

    Dank je wel Christa! Wat een lieve, bemoedigende woorden. Daar gaan wij ook vanuit… We blijven positief! En genieten inderdaad van de goede momenten! En de liefde is groot. Dikke knuffel voor jou! X

    Reply
  • Jan

    31 juli 2016

    Nooit geweten hoe intens dit is,voor jou en je gezin het lijkt uitzichtloos maar jou kennend ga je de strijd winnen van deze stormen ,jij gaat nooit aflaten in deze strijd voor zover wij kunnen zullen wij je steunen maar wij kunnen niet in je kijken en ervaren wat jij werkelijk voelt.Maar wij proberen altijd ons in te leven voor zover wij kunnen bevatten,maar wat een strijd moet jij leveren wij zijn heel trots op jou dat jij stand houd al die tijd.Er komt echt een moment dat deze stormen gaan liggen

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Die stormen gaan eens zeker liggen. Wij zijn heel dankbaar voor jullie steun en begrip voor onze situatie. En ik ben net persoonlijk een knuffel komen geven, voor dit lieve bericht weer. Jullie zijn schatten. Bedankt! X.

      Reply
  • Naomi vd Berg

    31 juli 2016

    Jeetje Vic, wat ontzettend knap dat je dit hebt kunnen delen en hoe bizar dat je dit dagelijks mee moet maken, hoe ontzettend zwaar moet dit zijn. Toch kan ik het wel een beetje indenken hoe zwaar dit op je moet drukken, als een last en hoe het je overvalt en je er geen grip op hebt. Maar wat een sterke persoonlijkheid heb jij toch! Echt, ik blijf het zeggen maar ik meen het ook: het feit alleen al dat je jezelf opzij kunt zetten om je schouders te rechten en je vrouw en kinderen laat zien hoeveel je van ze houdt, is het bewijs dat jij het ook echt KAN overwinnen Vic!! Het heeft tijd nodig maar absoluut dat jij deze strijd gaat winnen! En ik kan je alleen maar bedanken dat je iedereen inzicht hebt kunnen geven zodat er nog meer begrip gecreëerd kan worden hiervoor! Als je ooit behoefte hebt om te praten, weet dan dat er vele mensen waaronder ik zullen zijn die altijd een luisterend oor voor je hebben! Heel veel sterkte lieve Vic en ik hoop dat er snel weer een dag komt als vanouds dat we weer gezellig kunnen dansen met z’n allen want dat kan jij zo goed! Die momenten mis ik echt hoor! Dikke kus van je schoonzusje Naomi xxx

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Heel veel dank voor jou berichtje, namens ons beide! Wat fijn zulke lieve mensen om ons heen te mogen hebben. Dat geeft ons heel veel kracht en positiviteit! Een heel dikke knuffel voor jou. X

      Reply
      • Naomi vd Berg

        31 juli 2016

        Wat voor liedje is dit trouwens? Zo mooi en droevig tegelijk… prachtig…

        Reply
  • Esther

    31 juli 2016

    Enorm veel respect en bewondering voor deze sterke man, jou lieve Vic, maar ook voor jou wijfie
    wat een kanjer ben ook jij. Zoals ik al eerder zei, de liefde die jullie voor elkaar voelen is heel mooi en sterk, die band is een eenheid die alles overwint.Dit moet vreselijk zwaar zijn, loodzwaar,maar ik weet zeker dat er een moment komt dat jullie kunnen zeggen we hebben het overwonnen het is klaar en achter ons! Geef nooit op!
    Hou van jullie

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Bedank lieve Es. Krijg er kippenvel van. Jou woorden doen goed. Heel veel dank namens Victor en mij. X

      Reply
  • Esther

    31 juli 2016

    dikke kus voor jullie

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Xxx

      Reply
  • Mamma

    31 juli 2016

    lieve Victor en Cynthia , wat ontzettend emotioneel , kan mijn ogen nauwelijks droog houden, hebt heel veel waardering en respect voor jullie, maar zoals Victor eerder zei : liefde overwint alles! en daar ben ik stellig van overtuigt dat die sterke gezinsband die jullie hebben al deze ellende gaat overwinnen , en met alle mensen die van jullie houden niet te vergeten !!! ( samen staan we sterk lieverds)hou van jullie ❤️❤️❤️❤️

    Reply
    • Cynthia

      31 juli 2016

      Liefste moedertje, heel erg mooi uw berichtje. We waarderen het zeer. Ook jullie nooit aflatende steun en hulp. We gaan dit winnen! Victor heeft deze post geschreven om anderen inzicht te geven. Maar ook om lotgenoten te helpen in hun zware weg! Heel veel knuffels.

      Reply
  • Nathalie van Esschoten

    1 augustus 2016

    Goh wat een indrukwekkend verhaal heb je geschreven Victor en krijg er kippenvel van en tranen in m’n ogen! Wat erg voor je dat je iedere dag zo’n zwaar gevecht moet doormaken! Ik vind het enorm goed en stoer van je dat je ons een kijkje in je brein gunt om je op deze manier (en anderen die aan PTSS lijden) beter te kunnen begrijpen. Ik sta natuurlijk niet in jouw schoenen en heb weer hele andere dingen meegemaakt maar weet wel dat psychisch lijden echt vreselijk en inderdaad een groot gevecht is dat vaak heel erg onderschat word door de buitenwereld. Wat erg voor je dat er zoveel dingen zijn waar je niet over kan praten en je uit voorzorg maar voor jezelf houdt uit angst voor de consequenties . Ik gun je echt van harte rust in je hoofd en hoop dat er een dag komt dat je weer echt bij kan zijn en kan genieten van je leven en je gezin. Wel heel fijn dat je zo goed met je lieve vrouw kan praten en in therapie bent gegaan en hoop zo voor je dat je straks weer licht aan de horizon ziet en dat die loodzware last van je schouders af zal vallen. Mijn moeder heeft een bordje boven de deur hangen en daar staat op “liefde overwint alles!” dus probeer je daar iedere dag aan vast te houden (hoe moeilijk dat soms ook zal zijn) Knap van je dat je terug vecht tegen dat rottige duiveltje in je hoofd die jou telkens herinnert aan je verdriet en pijn uit het verleden. Ik wens je heel erg veel kracht en sterkte toe met dit immense gevecht en hoop nogmaals van harte voor je dat je hier sterker en gelukkiger dan ooit uit zal komen en je leven weer fijn en leefbaar zal worden. En Cynthia jou wil ik ook heel veel sterkte toe wensen want het zal je heel veel verdriet doen om je man zo te zien lijden. Ik geef jullie bij deze een hele grote digitale knuffel en zal voor jullie bidden dat alles goed mag komen. xxx

    Reply
    • Cynthia

      1 augustus 2016

      Bedankt Nathalie, voor je uitgebreide bericht. Heel fijn dat er begrip is, ook van jou kant. Jou persoonlijke ervaringen hiermee, maken het misschien ook wel ‘gemakkelijker’ te begrijpen. Nogmaals veel dank voor jou bijdrage en je mooie woorden! En natuurlijk een dikke knuffel terug! X

      Reply
  • Nathalie van Esschoten

    2 augustus 2016

    Hoi Victor, Ik schrijf even namens mijn man Rick. Hij heeft je verhaal net ook gelezen en is heel erg onder de indruk en is er gewoon stil van. Ik moest zeggen dat hij heel erg voor je zal bidden en hij wenst je heel veel sterkte!

    Reply
    • Cynthia

      2 augustus 2016

      Lieve Rick en Nathalie,
      Ontzettend bedankt voor jullie medeleven. Fijn dat Rick voor Victor zal bidden. Alle steun biedt ons veel kracht! Groetjes Cynthia en Victor.

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg