De eerste keer weer.

keer weer
Het is een zekere herfstavond. Buiten is het donker en de regen slaat zachtjes tegen het raam. Met mijn voeten zit ik omhoog op de bank. Ik praat wat met een vriendin op de app. Maar ik heb kriebels in mijn buik, welke ik onmogelijk kan negeren. Ik vind het gewoon harstikke spannend. 

Ik versier mezelf..

Als ik genoeg moed heb verzameld, loop ik naar boven. De hele dag, was dít al het plan en de avonden hebben voor deze klus, mijn absolute voorkeur. Dat heeft het wel vaker, als het voor de zoveelste keer weer de eerste keer is. Ik hijs me in dat ene jasje en in die strakke broek. Comfortabelere kleding kan ik mij werkelijk niet indenken. Nu worden mijn voeten nog voorzien, van de beste schoenen ooit en ik versier mezelf met kerstverlichting.

keer weer

Vermenigvuldigende vetcellen.

Ik open de deur. Aarzel nog even maar dan stap ik naar buiten, de luwte in van deze avond. Aan de overkant maak ik vaart. Ik hoor de blaadjes dralen over de grond. De regen kust mijn gezicht. Wind waait door mijn haren. Daar is hij weer. De passie. De intense liefde, die ik jarenlang heb gevoeld en die ik nu steeds weer loslaat. Er rijden auto’s voorbij en de automobilisten kijken. Ze kijken vast naar mijn lichtjes. Deze flikkeren al net zo blij als ik me op dit moment voel.
Ik ren de route waarmee ik ooit lang geleden, ben gestart en het voelt fijn. Vertrouwd. Lekker kort en laagdrempelig. Ik loop langs de huizen en zie mensen. Kijkend naar tv of op hun mobiel. Een man staart apathisch naar zijn televisie. Zijn vrouw zit een kilometer van hem af. Ik kan het niet laten cynisch te denken: ‘lekker gezellig.’ Ik voel jeuk aan mijn billen. Dat is vast een reactie op de bloeddoorstoom, die er eindelijk weer eens is en welke mijn vetcellen niet meer gewend zijn. Jullie hebben lekker de kans gehad, jezelf te vermenigvuldigen hé? Denk ik star. Maar ik pak jullie terug. Een windvlaag licht mij op. Ik spreid mijn armen en realiseer me dat ik leef. Want dat voel ik altijd zo goed, wanneer ik dit dingetje doe. Vandaag was het de eerste keer weer. Ik liep hard.

Ik weet het: het klikt misschien een béétje dramatisch. Maar ik ben zo blij gisteren weer te hebben gelopen. Ik voel me dan zo oppermachtig. En achteraf vraag ik me altijd weer af, waarom het toch zo ontzettend moeilijk is om te gaan. Want erna voel ik me werkelijk zo goed. En sterk! En vanavond bedacht ik me: gaat het me weer lukken? Maar voorlopig ben ik wel weer geweest en ik heb me voorgenomen zaterdag weer te gaan. Voorgenomen…. Liefs Cynthia.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

12 Comments

  • Vlijtig Liesje

    18 november 2016

    Goed dat je weer bent gegaan Cynthia! Ik dos mezelf op het moment ook uit met allerlei lampjes. Anders ben je als hardloper best kwetsbaar.

    Reply
    • Cynthia

      18 november 2016

      Dank je wel Nicole! Het is echt ronduit gevaarlijk om licht- loos te gaan. Want je bent volkomen onzichtbaar!!

      Reply
  • Bonsje

    18 november 2016

    Wauw…..zoveel emotie! Goed dat je bent gegaan!

    Reply
    • Cynthia

      18 november 2016

      Dank je lieve Bonsje! Ik ben één en al emotie! ❤️

      Reply
  • Marieke

    18 november 2016

    Door jouw post krijg ik gewoon zin om te gaan lopen, maar ik moet al een halfjaar nieuwe schoenen kopen!!

    Reply
    • Cynthia

      18 november 2016

      Marieke, wat fijn dat ik jou heb kunnen inspireren. Zoals ik het beschreef, voelde ik het ook. Hardlopen is eigenlijk echt heel erg fijn! Wellicht is het kopen van nieuwe schoenen, een extra motivatie..? X

      Reply
      • Marieke

        19 november 2016

        Ja ik moet echt schoenen gaan kopen, zodat ik het echt weer op kan pakken, want als ik eenmaal ga, dan vind ik het echt heerlijk!

        Reply
        • Cynthia

          19 november 2016

          Nou dan zeg ik je bij deze, dat ik uitkijk naar een blog van jou over je 1e x weer!!

          Reply
  • ilona

    18 november 2016

    super van je zo herken als je dan geen zin hebt en het toch gedaan hebt kun je trots op jezelf zijn kanjer ga zo door je kunt het knuffels

    Reply
    • Cynthia

      18 november 2016

      Dan ben je zeker erg trots! Dank je wel Ilona! Xxx

      Reply
  • Dewi

    19 november 2016

    Wat goed dat je bent gegaan! Heel herkenbaar, maar zo heerlijk als je eenmaal buiten bent. Krijg ook gelijk weer zin om te lopen

    Reply
    • Cynthia

      19 november 2016

      Ren gezellig eens mee!

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg