Emotie in de wachtkamer. 

 

Ik bracht mijn lief naar therapie, een paar weken terug. Hij zou weer de zware EMDR krijgen, waar ik eerder over heb geschreven En omdat dit voorlopig de laatste maandag was dat ik hem kon brengen, wilde ik uiteraard graag mee. 

 

Daar in de wachtkamer. 

 

Daar zaten wij dan. In de wachtkamer cq kantine. Victor maakte mij een cappuccino en ik nam plaats. Aan het tafeltje naast ons zaten wat dames van middelbare leeftijd. Zij lachten zo lief naar mij. Ik keek wat rond tot het tijd was voor de vrouwen om te gaan. Kennelijk zaten ze bij elkaar in de groep en gezamenlijk gingen ze vervolgens de therapie in. Ik keek Vic aan en zei: ”Wat schattig. Gaan ze samen naar therapie.” Het zag er gewoon zo lief uit.

Gebeurtenissen. 

Ik voelde mezelf een fractie emotioneel worden. Mij inlevend in hen. Wat zouden deze dames op hún bordje hebben gekregen. Ongevraagd? Want veel mensen zijn hier terecht gekomen, door gebeurtenissen. En dat raakt me. Ik kan me goed in deze individuen inleven.

Verse Herinneringen. 

Natuurlijk speelt alles dat dit hele gebeuren met me doet, de grote rol. De laatste paar jaar zijn onwerkelijk. En we knokken zo hard. WE. Want dit is iets dat je samen doet. Niet alleen. Daarnaast doet deze plek iets met me. Het raakt me. Er liggen herinneringen in verscholen. En ze zijn nog vers.

emotie

Gevoel. 

Gelukkig herpak ik mezelf inmiddels snel. En werd mijn man opgehaald. Het wachten voor mij kon beginnen. Ik besloot deze blog aldaar meteen te schrijven. Om zo gedetailleerd als mogelijk mijn gevoel weer te geven! Ik kan er weer neutraal naar kijken. En vooral mezelf begrijpen.  👊🏻💃

 

Bedankt lezers. Jullie waren er weer! Fijn!! ❤
Liefs Cynthia.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

14 Comments

  • Ilona

    25 februari 2017

    Wat mooi geschreven en zo bijzonder dat jullie dit samen kunnen doen wens jullie heel veel sterkte en kracht en hoop dat de therapie werkt en Victor rust mag krijgen en het een plekje kan proberen te geven lieve kanjers heel veel sterkte denk aan jullie dikke knuffels voor jullie

    Reply
    • Cynthia

      25 februari 2017

      Wat een mooie reactie van jou Ilona! Dank je wel. Dat hoop ik ook. Ik ga ervan uit zelfs. Knuffels terug voor jou & knuffel!

      Reply
  • Ingrid

    25 februari 2017

    Oh….ik snap zo dat je vol kan schieten in je emotie bij het zien van die dames. En wat ze misschien hebben meegemaakt.
    Hopelijk heeft jouw Victor nu weer wat meer lucht in zijn gedachten.

    Reply
    • Cynthia

      25 februari 2017

      Dank je Ingrid voor je reactie. Daar gaan we voor!!!

      Reply
  • Nadine

    25 februari 2017

    Wat heb je dat weer mooi geschreven, ik krijg er zelfs kippenvel van. Herkenbaar die gevoelens in de wachtkamer. Je lijkt me echt een lief persoon en ik hoop ontzettend dat jullie iets hebben aan de EMDR therapie.

    Reply
    • Cynthia

      25 februari 2017

      Oh wat goed te horen Nadine! Zo’n wachtkamer heeft toch altijd iets over zich hangen. Dank je voor jouw mooie woorden! X

      Reply
  • Nancy Baten

    25 februari 2017

    Ik weet nog wel dat toen ik intern ging revalideren, ik zo met mezelf bezig was dat ik achteraf pas besefte hoe zwaar t moest zijn voor mijn partner. Partners worden vaak wat vergeten terwijl ze inmens belangrijk zijn voor t hele proces!

    Reply
    • Cynthia

      25 februari 2017

      Het is heel eenzaam soms Nancy. Ik zeg het eerlijk. Maar ik moet zeggen, dat het door de omgeving wel wordt begrepen. De meesten snappen wel hoe het zit! Bedankt voor je begrip en inzicht ! Xx

      Reply
  • Marloes

    25 februari 2017

    Oh ik begrijp je precies! Vorig jaar zaten wij nog voor mijn man in de medische molen en toen het hoge woord eruit was dat hij niet meer beter wordt, werd ook pas duidelijk hoe emotioneel het voor mij ook was. Soms kan ik nog steeds zomaar in tranen uitbarsten mja ontzwangeren helpt daar ook niet echt mee.

    Reply
    • Cynthia

      25 februari 2017

      Wat naar dat jullie dit vooruitzicht hebben.. Dat is heel zwaar en verdrietig. Ik kan me voorstellen dat je dan echt soms in tranen kunt uitbarsten. Dank voor jouw reactie. Veel sterkte Enne: dikke kus.. X

      Reply
  • Irene (@WijzermetIrene)

    28 februari 2017

    Wat moedig dat je hierover schrijft. Ik weet nog toen ik in therapie ging, was zo zwaar, maar zo waardevol.

    Reply
    • Cynthia

      28 februari 2017

      Heb jij dezelfde therapie gehad Irene? Dank je wel. Lief!

      Reply
      • Nee, ik kreeg groepstherapie en persoonlijke gesprekken. Maar sowieso, met jezelf aan de slag gaan is zo waardevol!

        Reply
        • Cynthia

          1 maart 2017

          Elke wijze van aan jezelf werken is van waarde. Fijn dat jij dit nu zo beziet!

          Reply

Geef een reactie


Volg

Volg