Van 0 naar de vrouw van nu.

geen

Als jonge vrouw begon ik met ‘geen.’ Geen opleiding. Geen baan. Geen rijbewijs. En al helemaal geen zelfvertrouwen. Ik had geen vertrouwen, dat het ooit goed zou komen. 

geen

Elke nieuwe opleiding was gedoemd te mislukken.

Ik zocht destijds naarstig naar een baan. Maar geen ziel wilde mij zonder papieren een kans geven. Toen en nu nog steeds, kom je nergens zonder opleiding. Een studie afronden? Dicipline ontbrak ! En dus verviel ik steeds in hetzelfde patroon. Van starten naar afhaken. Elke nieuwe opleiding was gedoemd te mislukken.

En ik werd iemand. Een heel mens.

Ik was 18 en in verwachting. Blij dat ik nu dan eindelijk een taak had: zorgen. En hoewel ik deze vol toewijding en liefde volbracht, moesten de rekeningen betaald worden. Ik had een ambitieuze man naast me staan. En vanaf dag 1 stimuleerde hij me. Om te gaan studeren, mezelf te ontwikkelen. Studie 1 werd een feit en met vlag en wimpel behaalde ik een diploma. Ondertussen kreeg ik van Vic een mooi kerstkado: een speelgoedauto. Eerst begreep ik het niet zo. Maar wat bleek? Ik kreeg deze auto tezamen met wat mijn 1e rijlessen zouden worden. En ik behaalde ook dit, toen nog roze papiertje. Opleiding 2 volgde al snel en opnieuw slaagde ik. Inmiddels had ik een baan in de gehandicaptenzorg. En ik werd iemand. Een heel mens.

 

Depressie: ze wilde me onderuit vegen. Hoewel zelfvertrouwen een heikel punt bleef, had ik gedaan wat er verwacht wordt van een Nederlandse burger. Maar dagelijks worstelde ik me een weg door mijn eigen zelftwijfel. Ik vond het moeilijk te blijven staan in een veeleisende maatschappij. Waarin je niet gauw goed genoeg bent. Het vereiste stevige benen, niet te vallen en depressie lag telkens op de loer. Ze wilde me onderuit vegen en soms lukte haar dat. Met haar scherpe klauwen had zij mij telkens in de greep.

geen

Een vrouw die ondanks onzekerheden durft. Zelfvertrouwen. Het blijft lastig. Maar ik weet nu dat ik goed genoeg ben. Vooral nu ik het leven meer in perspectief zie. Na het afgelopen jaar bovenaan de afgrond te hebben gestaan. Daarover kun je hier meer lezen.  Van een meisje dat geeneens een brief durfde te posten. Straatvrees had ontwikkeld. Naar de vrouw die ik nu ben. Een moeder van twee dochters, echtgenote, blogster, onlangs nog studente Toegepaste Psychologie, hardloopster, ervaringsdeskundige en steun en toeverlaat van iemand met PTSS. Kortom: van GEEN, naar een rots in de branding (volgens mijn man). Een vrouw die ondanks onzekerheden durft. Nu vandaag. Wat is die weg toch lang geweest, óf juist kort. Wat ik wil zeggen is: mensen, geloof in jezelf en in je kunnen. Dan komt het goed! Bedankt voor het lezen van deze eerlijke post. Liefs Cynthia.

*Aanstaande zondag verschijnt er een Vlog. Vorige week zondag maakte ik namelijk een (korte) video van mijn run. Met nadruk op Kort. Bonsje van bonsjeskeukenavonturen.nl/ gaf me namelijk als tip, om vlogs niet te lang te maken. En dat ben ik met haar eens. Dank je voor je advies Bonsje. Hopelijk tot dan iedereen.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

11 Comments

  • Bonsje

    6 oktober 2016

    Je bent iemand, je bent mooi, je luistert…jij hebt zoveel kwaliteiten! Wat lijken we veel op elkaar in onze kwetsbaarheid

    Reply
    • Cynthia

      6 oktober 2016

      Wat lief Bonsje, dank je wel! Het valt niet mee, maar we geven niet op!

      Reply
  • N. van den Berg

    6 oktober 2016

    Mooi en heel herkenbaar! Gelukkig hebben we sterke genen en slaan we onszelf overal doorheen. Mijn ervaring is: hoe dieper het dal is geweest, hoe sterker je er weer uit komt! Je kunt terecht trots op jezelf zijn, zus in alles wat je hebt bereikt, super knap van je!! Ben ook trots op jou!! 🙂

    Reply
    • Cynthia

      6 oktober 2016

      Wat lief, dank je wel! Laat ik voorop stellen, dat ik ook erg trots op jou ben.. Je doet het goed!

      Reply
      • N. Van den Berg

        7 oktober 2016

        Dank je wel lieverd! Dikke xxx!!

        Reply
  • Nathalie van Esschoten

    6 oktober 2016

    Wat een mooi verhaal en ben trots op je nicht! Ga zo door! 🙂 xxx

    Reply
    • Cynthia

      6 oktober 2016

      Dank je wel Nathalie, lief! En ik op jou.

      Reply
  • Dewi

    6 oktober 2016

    Wow wat een mooi & openhartig verhaal.

    Reply
    • Cynthia

      6 oktober 2016

      Dank je wel Dewi!

      Reply
  • Yvonne

    13 oktober 2016

    Wat goed van je dat je dit vertelt! En super dat je toch een hoop dingen overwonnen hebt. Daar mag je trots op zijn.

    Reply
  • Cynthia

    13 oktober 2016

    Dank je wel Yvonne!!

    Reply

Geef een reactie


Volg

Volg