Mijn hond of mijn kind?!

hond
Zoals jullie in mijn eerdere posts hebben kunnen lezen, ben ik nog niet zo heel lang geleden in de hondenwereld terecht gekomen, door de komst van onze hond ABBY. Ook schreef ik eerder over de totaal nieuwe wereld waarin je beland. Eentje die je beslist niet kent voor je een hondje in je leven krijgt. Men is in de leuke wereld vol hondjes, met name heel erg sociaal. Heel veel mensen komen naar je toe voor een praatje. Ze zien herkenning, jij ziet herkenning en erkenning. Men vraagt van welk ras onze hond is, haar naam en leeftijd. Wanneer ik zeg dat ze zeven maanden is, zeggen zij bijvoorbeeld: “Oh, mijn hond is 12.” Mensen nemen zelfs plaats naast ons om met ons te praten en ons te adviseren. Natuurlijk nemen wij al deze adviezen met een korreltje zout, maar toch. Het gaat om het idee. Vol nostalgische gevoelens vertellen zij over de puppytijd van hun viervoeter en over hoe alles nu is. En over het feit dat hun hond zo lief is, of juist ondeugend en eigenwijs. Hartstikke gezellig deze contacten . Maar weet je wat mij opvalt?

hond

Je kunt je toch meer identificeren met een soortgenoot, lijkt me?

Toen onze kinderen nog klein waren, hadden we met hen ook veel bekijks. Er kwamen mensen naar ons toe met soortgelijke vragen. Men vond onze meiden mooi en schattig. Maar toch, als ik nu kijk naar hoeveel aandacht Abby trekt. Hoe kan dit toch? Je zou toch zeggen, dat een soortgenoot meer trekt ? Je kunt je hier toch meer mee identificeren?

hond

Waarom voeren wij dit soort gesprekken niet met moeders en hun kinderen? Gek genoeg zie ik om mij heen veel minder van deze soortgelijke gesprekken van anderen met ouders. Wat zou hierachter schuilgaan? En ik vraag me af, of mensen met hun kinderen waarop zij zo trots zijn, toch iets meer afstand creëren. Is het een soort verlegenheid? Is de drempel te hoog om met elkaar in gesprek te gaan? En waarom is deze drempel in de hondenwereld dan juist weer zo laag? Wellicht is dit ook weer typisch een ongeschreven regel, waarvan ik me als nieuweling in de hondenwereld, nooit eerder bewust ben geweest.

hond

Ik vind de hondenwereld een bijzondere. Het bevalt mij. Ik vind het namelijk gezellig om praatjes te maken en nieuwe mensen te ontmoeten. En ervaringen of nostalgische gevoelens te delen. Want ik zie nu, dat een hond je hond is EN je kind. Maar ik ben tegelijkertijd ook erg nieuwschierig naar de Psychologie erachter. Wat denk jij?

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

8 Comments

  • Jacqueline van Prooijen

    21 juli 2016

    Het is veiliger om contact te maken via een dier. Ook met kinderen spreek je ze veel beter aan via een dier, dieren verhaal, waarmee ze zich kunnen identificeren.
    Het uitlaten en vele wandelen vond ik altijd heerlijk toen ik nog honden had. De seizoenen die je beter beleeft, nieuwe plekken ontdekken, gedachten die een plek krijgen door het wandelen, genieten als je hond geniet en als een klein kind of een grote debiel ongegeneerd met je hond(en) en een bal spelen. Ik merkte altijd als ik erg in gedachten was bleven de honden netjes in de buurt, ging ik erg op ze letten dan haalden ze allerlei boevenstreken uit.

    Reply
    • Cynthia

      21 juli 2016

      Ik denk ook dat het veiliger is om contact te maken via een dier. Het voelt laagdrempeliger. Ik geniet ook zo van het wandelen, opgaan in de natuur en in je hondje. En inderdaad, honden passen zich aan jou gemoedstoestand aan. Wat een bijzonderheden toch!

      Reply
  • Maurice

    22 juli 2016

    Ik denk dat het voor alles opgaat waarin mensen elkaar herkennen. Twee mensen uit hetzelfde land in een ander land, twee mensen op een verjaardag die allebei een boot/Mini/racefiets/Barbie verzameling/ect hebben. Je deelt een gemeenschappelijke factor en dat maakt dat je die persoon al wat leuker vind dan andere mensen die je nog niet kent. Mooi dat het zo werkt, jammer dat het tegenovergestelde ook waar is, mensen vinden genoeg redenen elkaar niet te mogen vanwege een andere religie/huidskleur/voorkeur ect.. Leve de zaken die verbinden!

    Reply
    • Cynthia

      22 juli 2016

      Wat ontzettend mooi gezegd Maurice! Dit is zeer zeker zo’n mooie, verbindende factor! En dat moeten we koesteren!

      Reply
  • Vlijtig Liesje

    22 juli 2016

    Ik heb ook nog maar een kort een hond: sinds december 2015. En ik herken dat er een hele nieuwe wereld voor je open gaat!

    Reply
    • Cynthia

      22 juli 2016

      Wat toevallig! En wat een leuke nieuwe wereld toch hé?

      Reply
  • Victor

    22 juli 2016

    Ik ben altijd een fan geweest van Snoop Doggie Dog, ja ik herken deze wereld ook heel erg. De lyrics, de beats klinken goed. Maar deze Doggs kunnen zelfs autorijden. Zo bijzonder :-))

    Reply
    • Cynthia

      22 juli 2016

      Dát kan Abby dan weer niet. 😉

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg