Het eerste jaar met onze pup.

pup

Ik ben even aangemeerd op mijn bank. Abby, ons hondje, heeft zich heerlijk tegen me aan genesteld. Mijn gedachten gaan meteen terug, naar een jaar geleden. Toen zij hier haar intrek heeft gedaan. Onze eerste hond was een feit. En vandaag schrijf ik over hoe het leven een tikkeltje anders werd door haar komst hier. 

pup

 

De pup halen.

Spannend was de rit naar de fokker, waar wij Abby haalden. Wij waren haar reeds twee keer gaan bezoeken. Eerst om de bij ons passende pup te kiezen, en vervolgens om al een beetje een band te kweken. Onzeker zette ze haar eerste stapjes in haar nieuwe thuis. Vol spanning keek ze op naar onze grote katten. Meteen na de rit kroop ze bij haar liefste eigenaar, mijn man. En feitelijk is ze daar niet meer vandaan gekomen. Op de foto hierboven, was ze net hier.

pup

De eerste weken.

De eerste drie weken waren het zwaarst. Abby moest zindelijk worden gemaakt. Dat betekende elk uur, en na het eten of drinken met haar naar buiten. Dag en nacht. Als ik eraan denk word ik al moe. Maar dit harde werken gaf wel degelijk resultaat. Al na drie weken was deze hummel in staat aan te geven te moeten.

pup

img_6997

 

Mijn fantasieën die ik had, over het hebben van een hond, gingen in rook op.

Hierna leek Abby elke week in een ander stadium te verkeren. Dit varieerde van het doorknagen van kabels en meubel-happen, tot het obsessief achterna rennen van de katten. Ze trok die arme beestjes zelfs aan hun staartjes door het huis. We hebben het flink met haar te stellen gehad. Maar het ís goed gekomen hoor! Inmiddels hoort ze hier. Is ze niet meer weg te denken. En de fantasieën die ik altijd had over het hebben van een hond? Ze gingen in rook op. Zo wilde ik haar graag meenemen in een tas. En dan een beetje rond hupsen met mijn hondenkind. Zo’n verkapte Paris Hilton, weet je wel? Ja daaag. Abby is niet alleen wagenziek. Kennelijk bestaat er ook zoiets als tassenziekte?? Verder ben ik een muts en moet álles lekker ruiken. Ook mijn hond. Ik had een speciaal honden-geurtje gekocht. Maar zij walgt ervan. Ze kruipt na een spray op haar onberispelijke vachtje, als een dolle over het vloerkleed, om die gekke geur weg te poetsen. Sja, heel begrijpelijk. Dát doe ik dat beestje dus maar niet meer aan. Wat wél is gelukt, is het haar laten dragen van jasjes. Dat staat zó cute en zij vind het goed!

Dankbaar voor haar. Wat echt super schattig is, is dat ik Abby heb aangeleerd dat Victor ‘papa’ is. Als ik zeg: “Waar is papa?” Dan rent ze naar hem toe en gaat met haar pootje aan zijn been krabbelen. Victor & Abby zijn echt maatjes! Al met al zijn wij heel dankbaar voor Abby. Onze vlinderhond die misschien wel klein mag zijn. Maar een echte hond is! In alles.

Heb jij een hond of huisdieren? Liefs Cynthia.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

4 Comments

  • Marloes

    8 februari 2017

    Ah wat een schatje zeg! Ik zou ook wel zo’n vlinderhondje willen hebben, maar voorlopig hebben we daar helemaal geen tijd voor. Misschien over een paar jaar als de kindjes wat groter zijn en ook begrijpen hoe ze met zo’n diertje om moeten gaan. En mijn man overtuigen, want die wil liever een grote hond 😮

    Reply
    • Cynthia

      8 februari 2017

      Dank je wel! Echt een droppie. Ik begrijp het! Een hond vergt echt veel tijd en anders als een kat: een hond komt zijn aandacht opeisen! Eerst maar even alle energie naar de kindertjes. Ik begrijp het! Die hebben jou nu even harder nodig! 😉 Veel liefs.

      Reply
  • Nadine

    9 februari 2017

    Wat een leuke hond! Over dat stukje met dat hondengeurtje moest ik lachen haha! Je schrijft leuk!

    Ik heb twee katten. Lekker dik en lomp, maar zo lief. Zou niet zonder ze kunnen!

    Reply
    • Cynthia

      9 februari 2017

      Dank je wel!!! Ik heb ook drie katten, waarvan twee, dik en lomp. Heerlijke beestjes! Geniet van jouw katten.

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg