Roept de piano?

img_0393

Op zijn 4e verjaardag, kreeg Victor een speelgoed piano van zijn oudere broer Pedro. Hij wist van zijn voorliefde voor klassieke muziek en de piano. Helaas is zijn broer jong overleden, door suïcide. Pedro speelde bewust in op de muzikale talenten van zijn broertje. Bijzonder dat een kind dit ziet en er vervolgens iets mee doet. Helaas kon Victor er maar even van genieten.  Hij gebruikte het ding zó intensief, dat de toetsen lam werden en onbespeelbaar. 

IMG_0658[1]

Als ik mijn schoonmoeder over Victor hoor praten, spreekt ze vol trots. Als baby al, schijnt hij enorm gevoelig te zijn geweest voor muziek. Zodra hij klassieke muziek hoorde, begon hij te huilen. Als ik zie hoe ontzettend veel passie hij altijd heeft gehad voor de piano, in combinatie met zijn gevoelige karakter, kan ik me dat levendig voorstellen. Van zijn 7e tot zijn 11e levensjaar, speelde hij piano op ‘tafel.’ Inventief als hij toen al was, heeft hij hier toen zwart/witte toetsen op getekend.  Hierbij fantaseerde hij dat hij echt speelde. Tot frustratie van zijn moeder. De tafel was onbruikbaar geworden en vol krassen.

IMG_0724[1]

Op zijn 18e probeerde hij pianolessen lessen te nemen. Maar na 2 maanden was hij genoodzaakt te stoppen. Het bleek te duur. Om zijn moeder te helpen met de kosten voor zijn broertjes en zusjes, stond hij zijn salaris af. Maar de pianoleraar gaf een tip. Iemand had een piano te koop voor honderd gulden. Victor zei meteen ja. Het bleek een wit, oud en log ding. En bovendien zo vals als wat. Maar ondanks dát waren zijn broers, zussen en moeder altijd weer geraakt door zijn manier van spelen. Prachtig en vol gevoel. Het bracht zijn moeder regelmatig tot tranen. Ik heb Vic vaak gehoord over de gemiste kansen in zijn leven. Zijn droom om pianolessen te volgen, ging nooit op vanwege armoede. Maar tóch, zonder lessen en zonder ook maar een noot te kunnen lezen, componeerde hij mooie muziekstukken. Helaas ging ook deze piano niet lang mee. Het bleek vol muizen. Zij hadden er nesten in gebouwd. Daarna duurde het tot de volwassenheid, voor hij echt een goede piano aan kon schaffen.

img_0403

Zes jaar geleden, kochten we dan eindelijk zijn eigen piano. Ik ben vaak stil geworden van zijn zelf gecomponeerde muziek. Ook van de verhalen erachter. Zo heeft hij een stuk gemaakt voor Lazaro, zijn andere broer, die we triest genoeg ook hebben moeten verliezen aan suïcide. Bij elke noot, hoort een woord en zo wordt het hele stuk een wezenlijk verhaal. Voor mij maakte hij het stuk: ”Cynthia, ik hou van jou.” Nu is het stil en ik mis de klanken. Victor is niet meer in staat te spelen. Maar gisteren leek de piano te ‘roepen.’ Ik hoorde de snaren kraken en het leek zelfs alsof er één ‘sprong.’ Uiteraard door stilstand. En tóch, bekroop mij als eerst de gedachte;  ROEPT de piano??

Bedankt voor het lezen van mijn post, welke ik in volle oprechtheid schreef! Met een lach en een traan. Greets Cynthia.

Lees ook: http://eentheelepelgeluk.nl/2016/05/11/piano-wanneer-speel-jij-weer/

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

9 Comments

  • Victor

    8 juni 2016

    Dank je lief. Ooit hoop ik weer te spelen op de piano, de componist van mijn gedachten.

    Reply
    • Cynthia

      8 juni 2016

      Lieverd, die tijd gaat komen!

      Reply
  • ilona jantz

    8 juni 2016

    Mooi maar ook erg de herinringen die er achter zitten ga zo door victor knuffels voor jullie

    Reply
    • Cynthia

      8 juni 2016

      Lief van je Ilona, dat doet goed! Knuffels voor jou. X Cynthia.

      Reply
  • Jacqueline

    8 juni 2016

    Een beetje kippenvel van het laatste stukje. .. Mooie foto’s, ik zie een Sanne :). Ik was als kind ook heel gevoelig voor muziek. Een beschermlaag opbouwen en gaat weer. X

    Reply
    • Cynthia

      8 juni 2016

      Dank je wel Jacqueline! Bijzonder dat jij als kind ook zo gevoelig was voor muziek. Dat zegt iets over je persoonlijkheid. Liefs, x Cynthia.

      Reply
  • Erwin van den Berg

    12 juni 2016

    Er komt een dag dat de gevoelige snaar weer geraakt wordt, en hij zijn gevoelens weer kan en wil uiten.
    Ik denk dat hij dat weer via de piano wil doen als ik hem in gedachten weer zie zitten, enigzins geconcentreerd en vol emotie.
    Niet geforceerd maar uit eigen beweging, ik zou het fijn vinden als je dat moment vast wil leggen
    Ik mis het ook, zat regelmatig door de muren heen mee te genieten al gaat mijn eerste voorkeur niet uit naar piano muziek maar ik hoorde er zoveel gevoel in 😉

    Reply
  • N Van Den Berg

    30 juni 2016

    Mooi stukje Cyn, heel emotioneel…Ik hoop echt zo dat Vic snel de kracht en moed zal vinden om weer te spelen! Helaas staat hier geen tijd voor maar ik hoop echt dat hij snel beter wordt en weer heerlijk kunnen genieten van alles, dat hoop ik oprecht!! Xxx Naomi

    Reply
    • Cynthia

      30 juni 2016

      Lief van je Naoom. Met tijd, kracht en veel geduld gaat het goedkomen! Daar ben ik nu van overtuigd. Bedankt voor je lieve reactie. X Cynthia.

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg