Toen ik nog Koos mobiel-loos was..

mobiel-loos

Hé hallo. Wat leuk dat je weer eventjes op de koffie komt bij Een theelepel geluk. Kom binnen, neem plaats. Koffie of thee? Vandaag schrijf ik over die tijd, dat ik nog mobiel-loos was. Totdat.. Ik was twintig. Net moeder en op visite bij mijn schoonfamilie. En we vielen in de prijzen. Er lag namelijk een keurig verpakt kadootje klaar. En het was een zeer bijzonders iets. Een zwart/rood exemplaar van Motorola, prijkte vanonder het glanzende papiertje. Zo’n openklapper. Dit zou het begin worden van het einde.

Groepsgesprekje zus. Groepsgesprekje zo.

Onderweg naar huis, vroegen we ons af hoe het ding zou werken. Wat zou nou toch het begrip ‘sms’ inhouden? Wat apart toch dit. We konden vanaf nu gewoon buiten bellen. Buiten! Voorheen konden we dit alleen binnen, als we weer veilig thuis zaten. In pyjama op de bank! Als we ons buiten bevonden, dan waren we out of order. Wat een gek stuk on-socialiteit toch hé, een telefoon? (Als dit woord überhaupt bestaat..) We zitten met zijn allen maar dom naar zo’n schermpje te kijken. Laatst lag ik in bed met de lampjes knus aan. Een beetje te ontspannen met een wijntje in de hand. Mijmerend over vroeger. Victor en ik lagen in de avonduren urenlang in bed naar muziek te luisteren. Gewoon luisteren en praten. Geen haar op je hoofd die eraan dacht om even Facebook te checken. Of om te reageren op dat ene piepje wat een WhatsApp -berichtje zou inhouden. Het wás er simpelweg niet en je miste er ook niets aan. Het was hooguit raar, toen het er wel was. Maar wat wende het snel. Wij deden eerst nog een heel lange tijd samen met één telefoontje. Maar gaandeweg kregen we allebei een eigen exemplaar. En elke twee jaar werd deze ingeruild. Daar kwam dan weer een luxere versie voor terug. Telkens weer, sta je versteld van wat die dingen allemaal kunnen. En ook van hoe het ding jou ‘leeft.’ Je moet altijd maar voor iedereen bereikbaar zijn en ontvangt wel 80 berichtjes per dag. Een groepsgesprekje voor dit. Eentje voor dat. Het geeft me echt weleens de kriebels. En dan verlang ik soms terug, naar de simpele tijd zonder gatgets. Toen dat supersonische kreng niet eens bestond.

mobiel-loos

Vraagje? Nou dan app je toch even?!

En toch, is zo’n ding ook weer heel handig. Als er iets met één van mijn kinderen of man is, dan kunnen we altijd onderling bellen. Of als je even kort iets wilt vragen. Nou, dan app je toch gewoon eventjes?! Goh en nu ik het er zo over heb, ben ik toch wel blij dat het er is. De liefde die ik voor mijn mobiele telefoon koester, is zo bekeken, dubbel. Ik zou het kunnen omschrijven als een oprechte haat-liefde verhouding. En wat ik me tegelijkertijd afvraag, is hoe het moet zijn voor kids die ermee opgroeien. Zij kennen de tijd van Geen mobieltjes niet. Maar ze zullen ongetwijfeld wel druk voelen. Van het steeds maar ‘moeten’ reageren op berichtjes. Wat denken jullie? Naast het feit dat een gsm leuk en handig is uiteraard. Legt het voor jou of (jouw) kinderen ergens toch een druk? Veel plezier nog iedereen, met whats-appen, Facebook-en of wat je ook met dat ding van je doet. En natuurlijk alot off fun gewenst ermee! Peeps: bedankt voor de visite. Liefs Cynthia.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

8 Comments

  • Sandra

    16 november 2016

    herkenbaar 🙂 ik zou ook niet zonder kunnen maar wordt er ook wel eens onrustig van…

    Reply
    • Cynthia

      16 november 2016

      Precies Sandra. Dank je voor jouw reactie!

      Reply
  • Vlijtig Liesje

    16 november 2016

    Ik merk dat het appen contacten ook makkelijker kan maken. Zo hoor ik nu soms even iets van mensen die ik anders niet zou hebben gesproken. En dat vind ik echt wel heel leuk.

    Reply
    • Cynthia

      16 november 2016

      Dat is ook wel weer het fijne eraan! Dank je voor je reactie.

      Reply
  • Aneta

    16 november 2016

    Heel herkenbaar. Ik weet nog wel toen ik mijn eerste mobieltje kreeg. Ik heb er ook een haat-liefde verhouding mee. En ook ik voel de druk om toch even te reageren of toch even te kijken op Instgram of Facebook…want ja, dat is ook weer een uur geleden dat ik voor het laatst heb gekeken. Achterlijk eigenlijk! Maar goed, we zijn er zelf bij. En toch vind ik het heerlijk om op de bank te ploffen en te kijken wat iedereen aan het doen is. YouTube, Instgram of simpelweg jou verhaal lezen op je blog. Het blijft stiekem wel een heerlijk ding, die telefoon

    Reply
    • Cynthia

      16 november 2016

      Leuk dat je zo trouw een bakkie doet op mijn blog! Dat vind ik wel een compliment. Ik bezoek de jouwe ook trouw! Xxx

      Reply
  • Marieke

    16 november 2016

    Die druk is heel herkenbaar. Zoals nu. Eigenlijk moet ik al slapen, maar moet nog even wat checken. En dat moet dan ook meteen. Dus ja inderdaad een haat liefdeverhouding.

    Reply
    • Cynthia

      16 november 2016

      Erg hoor, zelfs in bed. Grappig dat ook jij het herkent. Het is ook echt iets van deze tijd! X

      Reply

Geef een reactie


Volg

Volg